Η κινηματογραφική ομάδα της Σφεντόνα θα προβάλει τις εξής ταινίες τον Δεκέμβρη...
Στην παγιδα του νομου( Τζιμ Τζάρμου,1986) Παρασκευή 1/12
Στην ταινία με μαύρο χιούμορ του Τζιμ Τζάρμους , του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, πρωταγωνιστεί η παρέα των Τομ
Γουέιτς, Τζον Λούρι και Ρομπέρτο Μπενίνι, η οποία προσπαθεί να ξεφύγει
από τα δίχτυα του νόμου και τη μοίρα της .
Η λευκη κορδελα( Μίχαελ Χάνεκε,2009) Παρασκευή 15/12
Το 1913 λίγο πριν το Α' Παγκοσμιο Πόλεμο μια σειρά από παράξενα γεγονότα αναστατώνει την τακτοποιημένη
και φαινομενικά ειρηνική καθημερινότητα ενός αγροτικού χωριού της
Βόρειας Γερμανίας. Η ταινία πραγματεύεται τη «γέννηση κάθε τύπου τρομοκρατίας, είτε αυτή είναι πολιτικής είτε θρησκευτικής μορφής.»
Ο χώρος Νεολαίας και Πολιτισμού Σφεντόνα προβάλλει στην ταράτσα τις ταινίες "Δείπνο Ηλιθίων" του Φράνσις Βεμπέρ και "10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο" του Σεργκέι Μπονταρτσούκ τις Πέμπτες 13 και 20 Ιούλη στις 21:30. Δύο κινηματογραφικές προτάσεις για όσους έχουν μείνει ακόμη στην πόλη σε κλίμα καλοκαιριού...!
μια
–αρκετά σπάνια πια– ταινία του 1983, σε σκηνοθεσία Σεργκέι
Μπόνταρτσουκ, με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και την Σίντνεϊ Ρομ, που
αποτελεί μια δραματοποίηση του ομώνυμου βιβλίου του Τζον Ρηντ στο οποίο
κατέγραψε με υπέροχο τρόπο τις εμπειρίες του ως αυτόπτης μάρτυρας της
Οκτωβριανής.
Δυο λόγια για τις ταινίες... Η ταινία 10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, μια –αρκετά σπάνια πια– ταινία του 1983, σε σκηνοθεσία Σεργκέι Μπόνταρτσουκ, με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και την Σίντνεϊ Ρομ, που αποτελεί μια δραματοποίηση του ομώνυμου βιβλίου του Τζον Ρηντ στο οποίο κατέγραψε με υπέροχο τρόπο τις εμπειρίες του ως αυτόπτης μάρτυρας της Οκτωβριανής.
μια
–αρκετά σπάνια πια– ταινία του 1983, σε σκηνοθεσία Σεργκέι
Μπόνταρτσουκ, με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και την Σίντνεϊ Ρομ, που
αποτελεί μια δραματοποίηση του ομώνυμου βιβλίου του Τζον Ρηντ στο οποίο
κατέγραψε με υπέροχο τρόπο τις εμπειρίες του ως αυτόπτης μάρτυρας της
Οκτωβριανής.
μια
–αρκετά σπάνια πια– ταινία του 1983, σε σκηνοθεσία Σεργκέι
Μπόνταρτσουκ, με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και την Σίντνεϊ Ρομ, που
αποτελεί μια δραματοποίηση του ομώνυμου βιβλίου του Τζον Ρηντ στο οποίο
κατέγραψε με υπέροχο τρόπο τις εμπειρίες του ως αυτόπτης μάρτυρας της
Οκτωβριανής.
μια
–αρκετά σπάνια πια– ταινία του 1983, σε σκηνοθεσία Σεργκέι
Μπόνταρτσουκ, με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και την Σίντνεϊ Ρομ, που
αποτελεί μια δραματοποίηση του ομώνυμου βιβλίου του Τζον Ρηντ στο οποίο
κατέγραψε με υπέροχο τρόπο τις εμπειρίες του ως αυτόπτης μάρτυρας της
Οκτωβριανής.
μια
–αρκετά σπάνια πια– ταινία του 1983, σε σκηνοθεσία Σεργκέι
Μπόνταρτσουκ, με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και την Σίντνεϊ Ρομ, που
αποτελεί μια δραματοποίηση του ομώνυμου βιβλίου του Τζον Ρηντ στο οποίο
κατέγραψε με υπέροχο τρόπο τις εμπειρίες του ως αυτόπτης μάρτυρας της
Οκτωβριανής.
Το Δείπνο Ηλιθίων, μία από τις πιο κλασσικές γαλλικές κωμωδίες όλων των εποχώντου Φρανσίς Βεμπέρ είναι μία έξυπνη κωμωδία με γρήγορους διαλόγους και
συχνές εναλλαγές καταστάσεων.Κάθε Τετάρτη, ο Πιερ και οι φίλοι του, διοργανώνουν μια εκκεντρική συνάντηση στην οποία ο καθένας τους προσκαλεί στο δείπνο αυτό,
τον πιο ηλίθιο άνθρωπο που έχει συναντήσει κατά τη διάρκεια της
εβδομάδας. Αυτός που έχει φέρει μαζί του τον πιο χαζό προσκεκλημένο,
ανακηρύσσεται νικητής της εβδομάδας.
Η Κινηματογραφική ομάδα της σφεντόνας σας καλεί στην προβολή της ταινίας "Το κλάμα βγήκε απ΄ τον παράδεισο" (Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου), 2001.
Παρασκευή 30/6, 21:30!
Ελάτε να χαλαρώσουμε παρέα στην ταράτσα της Σφεντόνας, με μια από τις πιο γνωστές ελληνικές κωμωδίες μετά και το τέλος της εξεταστικής!
Σας
περιμένουμε όλους στην προβολή της ταινίας "Ι, Daniel Blake" (Ken
Loach) στην Ταράτσα του χώρου ΣΦΕΝΤΟΝΑ στις 21:30 το Σάββατο 17/6! Μετά
την ταινία ετοιμαστείτε για πάρτυ με κοκτέιλς...!
Ο Τσόου επιστρέφει από τη Σινγκαπούρη, όπου εργαζόταν ως συγγραφέας,
στο Χονγκ Κονγκ, και νοικιάζει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Oriental με
τον αριθμό 2047, ακριβώς απέναντι δηλαδή από το δωμάτιο με τον αριθμό
2046. Ο αριθμός 2046 έχει ιδιαίτερη σημασία για τον πρωταγωνιστή, καθώς
συναντιόταν σε δωμάτιο ξενοδοχείου με τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, που
όμως δεν ευδοκίμησε ποτέ και στην οποία ο Τσόου είναι ακόμα
προσκολλημένος. Καθώς η ταινία εξελίσσεται, παρακολουθούμε τις σχέσεις
του Τσόου με διάφορες γυναίκες, που όμως δεν καταφέρνουν να τον κάνουν
να την ξεχάσει. Παράλληλα, ο Τσόυ ξεκινάει να γράφει ένα φουτουριστικό
μυθιστόρημα με τον τίτλο 2046. Το 2046 είναι η χρονιά που οι επιβάτες
μιας παράξενης αμαξοστοιχίας ταξιδεύουν προς αναζήτηση των χαμένων τους
αναμνήσεων. Είναι μια ιστορία που με αφετηρία το μέλλον γίνεται ο
σταθμός επιστροφής στο παρελθόν του Τσόου, ένα παρελθόν από το οποίο δεν
μπορεί να αποκοπεί, και εξελίσσεται σε μια καταγραφή των προσωπικών του
βιωμάτων που θα τον οδηγήσουν στη διαμόρφωση της προσωπικής του
μελλοντικής ιστορίας.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στον ιταλικό νότο, σε μια επαρχιακή πόλη της
Σικελίας, και ακολουθεί τη ζωή του Πεπίνο Τορνουάλε, από τα παιδικά του
χρόνια και τη δράση του πατέρα του, μέχρι τα πρώτα βήματα του γιού του.
Ακολουθεί μια πορεία 50 περίπου χρόνων, από την δεκαετία του 30’ και το
Φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, μέχρι την πιο σύγχρονη εποχή, με φόντο
τις πολιτικές εξελίξεις και τις ανακατατάξεις στην ιταλική ιστορία, την
πολιτική σκηνή και το κίνημα. Ο πρωταγωνιστής, συνδέεται από νεαρή
ηλικία με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Η οπτική όμως του σκηνοθέτη
δεν αναδεικνύει την αμιγώς πολιτική πλευρά αυτής του της επιλογής, αλλά
την συνδέει με την προσωπική ζωή, τα αδιέξοδα, τους προβληματισμούς και
τις αποφάσεις που τελικά καλείται να πάρει.
Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί δόσεις χιούμορ, αλλά και συγκίνησης, σε μια υπέροχη ιστορία, που έχει να δώσει πολλά.
Ιστορία & μεταφορά στην οθόνη απ'τον ίδιο το σκηνοθέτη, Giuseppe Tornatore (Σκηνοθέτης του "Σινεμά ο Παράδεισος").
Στα τέλη του 19ου αιώνα, μια ομάδα αναρχικών καταλαμβάνει ένα ιταλικό
χωριό και προσπαθεί να πείσει τους χωρικούς να κολλεκτιβοποιήσουν την
παραγωγή, έχοντας σαν όραμα την αγροτική επανάσταση και θεωρώντας τους
μικρομεσαίους αγρότες σαν επαναστατικό υποκείμενο. Αποτυγχάνουν όμως και
συλλαμβάνονται. Ο αρχηγός τους, γόνος μεγαλογαιοκτημόνων, Τζούλιο
Mανιέρι, καταδικάζεται σε θάνατο, αλλά την τελευταία στιγμή η ποινή του
μετατρέπεται σε ισόβια. Κλείνεται σε πλήρη απομόνωση για 10 χρόνια, με
στέρηση οποιασδήποτε επαφής με τον έξω κόσμο. Κατά τη μεταφορά του σε
άλλη φυλακή, μετά τα 10 χρόνια, μιλά για πρώτη φορά με νεότερους
πολιτικούς κρατουμένους, όπου πληροφορείται για τις αλλαγές που έχουν
συντελεστεί, στο επίπεδο της συγκρότησης και των αγώνων του λαού, με
πρωτοπορία την εργατική τάξη.
H ταινία είναι βασισμένη στο έργο του Λέοντος Tολστόι: «Tο Θείο και το Aνθρώπινο».
Σκηνοθεσία: Αδελφοί Ταβιάνι.
Θα γίνει συζήτηση για τους αδελφούς Ταβιάνι & τον Ιταλικό Νεορεαλισμό.
Ο Θόδωρος Μαραγκός γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα με κινούμενα σχέδια και ασχολήθηκε με το ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία. Θεωρείται από τους πρωτεργάτες του animation στην Ελλάδα.
Ευρέως γνωστός για τις ταινίες «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» και «Μάθε παιδί μου γράμματα» όπως και για τη συμμετοχή του στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Ο Αγώνας» για τον ένα χρόνο πριν και ένα μετά τη πτώση της χούντας και τους αγώνες του λαού.
Πρόκειται για ένα καλλιτέχνη με άποψη. Όχι μόνο από τη σκοπιά της αισθητικής και της τεχνικής αλλά από την πλευρά της πολιτικής. Ένα καλλιτέχνη που παίρνει θέση. Και αυτή είναι με τη πλευρά του λαού και των αγώνων του ενάντια στην καταπίεση, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του και την πάλη για μια άλλη προοπτική. Το έργο του Θ. Μαραγκού αναδεικνύει τα προβλήματα της εποχής. Τις συνέπειες της επίθεσης του συστήματος σε όλους τους τομείς. Από το περιβάλλον και τον πολιτισμό ως τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και τις συνθήκες που ζει και εργάζεται ο λαός και η νεολαία.
Δεν επαναπαύτηκε στα βραβεία για το έργο του ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, οπερατέρ, animator. Άλλωστε από νωρίς και κατά τη διάρκεια του καλλιτεχνικού βίου του, φρόντισαν να τον περιορίσουν καθώς όπως λέει ο ίδιος « καταλάβανε ότι είχα μια άλλη προσέγγιση, ότι δεν ήμουνα ο αριστερός της ήττας. Τους ενοχλούσαν οι ιδέες μου.» Παρόλα αυτά, συνέχισε και συνεχίζει τη δράση του μέσα από ανεξάρτητες παραγωγές, χωρίς ωστόσο να μένει μακριά από το δρόμο και την ταξική πάλη.
Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα προβληθεί η ταινία: Μάθε παιδί μου γράμματα
Βραβευμένη ταινία με τους Βασίλη Διαμαντόπουλο, Άννα Ματζουράνη, Νίκο Καλογερόπουλο, Κώστα Τσάκωνα, Χρήστο Καλαβρούζο, Ρένα Καζάκου.
Ο Περικλής είναι λυκειάρχης στο "ιστορικό σχολείο" του χωριού του. Το σχολείο με τη λαμπρή παράδοση, σήμερα περνάει κρίση. Ερήμωσε από μαθητές, όπως ερήμωσε το χωριό από κατοίκους. Οι λίγοι μαθητές που απέμειναν είναι γεμάτοι από προβλήματα κι ερωτηματικά. Δεν πιστεύουν πια στο σχολείο.
Ο Λυκειάρχης περνάει ένα μεγάλο δράμα. Ο μικρότερος γιος του, ο Σωκράτης, είναι ο χειρότερος μαθητής κι έχει εξελιχθεί σε μεγάλο "αλητάμπουρα". Είναι το μίασμα της οικογένειας. Αλλά το μεγαλύτερο δράμα του Περικλή είναι ο μεγάλος του γιος, το καμάρι του ο Δημοσθένης, ο επιστήμονας, ο οποίος παρ' όλους τους τίτλους σπουδών, παραμένει αναξιοποίητος από το ελληνικό κράτος. Του Λυκειάρχη, ματώνει η καρδιά του που βλέπει τον γιο τον επιστήμονα να αχρηστεύεται και να παίζει όλη μέρα... τάβλι.
Επιθέσεις σε μετανάστες, ρατσιστική προπαγάνδα, μαχαιρώματα, επιθέσεις σε διαδηλωτές. Το ζήτημα της αντιφασιστικής δράσης αφορά κάθε προοδευτικό άνθρωπο. Είναι η όμως φασιστική ιδεολογία αποτέλεσμα της τάσης των ανθρώπων να οργανώνονται και να εξουσιάζουν; Ή είναι μια πολιτική αντίληψη, που ειδικά σε περιόδους κρίσης είναι η τελευταία άμυνα του συστήματος απέναντι στο κίνημα; Έχει πολιτικά αίτια η ανάπτυξη του φασισμού στις μέρες μας και ευθύνεται κάποιος γι΄αυτό;
Ας θυμηθούμε όμως και την ταινιοκριτική του περιοδικού Έναυσμα για την ταινία αυτή:
Ένα σχόλιο με αφορμή την ταινία DieWelle
Νεαρός «εναλλακτικός» καθηγητής αναλαμβάνει σχολικό μάθημα που αφορά το φαινόμενο του φασισμού. Οι γερμανοί μαθητές, αρχικά βαριεστημένοι από τα χίλια-μύρια που έχουν ήδη ακούσει στο σχολείο θεωρούν πως αυτά ανήκουν στο παρελθόν και πως δεν έχουν καμία πιθανότητα επανεμφάνισης. Έτσι ο καθηγητής αποφασίζει να ακολουθήσει μια διαφορετική μέθοδο, με στόχο να καταδείξει στους μαθητές του τους όρους γέννησης του φασιστικού φαινομένου. Τους καλεί να δημιουργήσουν μια κλειστή ομάδα με αυστηρή πειθαρχία απέναντι στον ίδιο, να ντυθούν ομοιόμορφα, να χρησιμοποιούν ένα συγκεκριμένο χαιρετισμό κ.ό.κ. Η ομάδα σιγά σιγά εκτρέπεται και αρχίζει να παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις από τα μέλη της…
Είναι όμως αυτό ο φασισμός; Η πρώτη παρατήρηση σ’ αυτή την προσέγγιση είναι ότι η ταινία λαμβάνει υπ’ όψιν αποκλειστικά και μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του φασισμού. Το έλασσον είναι ότι η ταινία ενοχοποιεί πλήρως τη συλλογικότητα, αντιπαραβάλλοντάς την με την ατομικότητα, έτσι, γενικά κι αόριστα. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι με το να μην αναζητεί και να αγνοεί πλήρως τους κοινωνικούς όρους εμφάνισης του φαινομένου ανάγει αυτά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά σε αίτια. Φυσικά οι τρόποι έκφρασης των πραγμάτων πηγάζουν από τις αιτίες και τις στοχεύσεις τους, δεν ισχύει όμως πάντα και το αντίθετο. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα είχαμε εμφάνιση μαζικών φασιστικών κινημάτων κάθε φορά που θα εμφανιζόταν και ένας επίδοξος αρχηγίσκος –κάπως έτσι τα παρουσιάζει άλλωστε και η ταινία.
Αυτή η ρηχή προσέγγιση είναι ο λόγος που η ταινία έτυχε πανηγυρικής υποδοχής σε άτομα και ομάδες που κινούνται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Και έχει όντως μια αξία μιας και, έστω απλοϊκά, ερμηνεύονται τρόποι με τους οποίους ο φασισμός καταφέρνει να κερδίσει ανθρώπους και να τους μετατρέψει σε τέρατα. Από τα SS των ναζί μέχρι τους βασανιστές της Χούντας, οι άνθρωποι που στελέχωναν τέτοιους μηχανισμούς δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά, ήταν οι μέχρι τότε «φιλήσυχοι πολίτες»…
Τα πραγματικά αίτια του φασισμού ήταν και είναι κοινωνικά, και δεν είναι άλλα από την αγωνία της αστικής τάξης μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της εξουσίας της. Σ’ αυτή βασική πλευρά δε γίνεται καμία αναφορά, ούτε καν νύξη. Γιατί είναι αλήθεια ότι τα χαρακτηριστικά της ομάδας (πχ η ομοιομορφία, ο εθνικισμός, ο οπαδικού τύπου φανατισμός) συναντώνται σε πολλές εκφράσεις της κοινωνικής ζωής, δε μετατρέπουν όμως στα καλά καθούμενα μια χώρα σε… ναζιστική Γερμανία. Ίσα ίσα, σήμερα υπάρχουν περιπτώσεις που η καταγγελία των εξωτερικών αυτών χαρακτηριστικών είναι το προκάλυμμα για την εφαρμογής… καραμπινάτης φασιστικής πολιτικής. Το κράτος του Ισραήλ δεν είναι ούτε μονοκομματικό, ούτε… αντισημιτικό, αλλά αυτό δεν το εμπόδισε ποτέ να προβεί σε μαζικές σφαγές παλαιστινίων. Οι Χίτλερ του σήμερα δηλώνουν κατηγορηματικά αντιχιτλερικοί!
Λόγω τεχνικών προβημάτων, η Μάχη του Αλγερίου δεν προβλήθηκε ολόκληρη. Έτσι πριν από το τσίκνισμα, δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία για να την παρακολουθήσετε.
